حسیب امیری

ای بـــهتــریــن یـــاور تـــو یــار و دلـــدارم
از تـــو جلا ایـــن دل،زیــبــاتـــر هر کــارم
تـــو بـــــوی گلــهایی ،زیبــاتـــر از شــبـــنم
روشـــــنــتر از صــبـــحی،امــیـــد بـــازارم
لعــــل لــبــان تـــو،کــشــــته دل مــــــــن را
رویی بــه مـــن بــنــمــا،کشــــــتی دل زارم
گــــر یک دمی با مــن دمساز خـــود ســازی
بــنمـــایــمـــت دل را گــــویــــم زپـــنــــدارم
بــــــا تــــیر چشــمـــانت کنـــدی دل مـــن را
به تیر چشمانت عـــمـــری اســـت بــیـمـــارم
آن قــــــامـــت رعــــــنــــا،آن مـــــــاه دل آرا
وه وه چه خوش گـشــته بگــســسته افـــکــارم
گــــر دار عشــقــت را لایــق بــــه مـــن دانی
بــنمــایــمـــت زیـــن ره بــیــگانـــه رفـتـــارم
گــر ذره ای از خاک بـر چشم و گوشت رفت
بر هــر یکی دانـــه مــــن روز و شـــب زارم
تـــا کی بــه روی تــــــو آواز بـــــر خـــــوانم
تو پــیشه و عــشــقــم تـــــو بــهـتریــن کـــارم
«عاطف»بدیدت روز در راه و شب در خواب
مـــن دائم الــعـمــرم عـــاشـــق در انـــظـــارم